My Day : don't look back
posted on 06 May 2008 20:40 by bbears in MyDay
วันนี้ อยากจะมาอัพเรื่องราวชีวิตตัวเองมั้ง
หลังจากที่อัพอะไรออกไปบ้างก็ไม่รู้ ฮ่าๆ ไม่รู้สินะ บางทีชอบใช้ชีวิตแบบสบายๆ มากกว่า
ไม่อยากเก็บเรื่องที่มันเศร้าโศกา มาไว้ความทรงจำเท่าไรนักหรอก
แต่ในเมื่อเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'คน' มันคง ต้องมีบ้างเป็นธรรมดาสินะ
ที่จะรู้สึกอะไรต่างๆ นานา เพราะสิ่งนี่ละที่ทำให้คนเป็นคน มากขึ้น
เอนทรี่นี้ออกไปแนวหนักๆ นะคะ
ใครที่หลงเข้ามาก็ต้องขออภัยด้วยนะเจ้ามะฮ่ะ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
ชีวิตคนเรา ในบางครั้งที่ผักคิดมันก็คงจะเป็นอะไรที่โดนลิขิตแล้วละมั้ง
แต่ในความคิดอย่างนึงโผล่มา บอกว่าถ้ามันจะลิขิต งั้นเราก็ขอลิขิตที่จะเลือกเองไม่ดีกว่าหรอ?
เพื่อที่เราจะต้องไม่มานั่งเสียใจทีหลัง ผักคิดแบบนี้ตลอด
ผักไม่อยากคิดอะไรยากๆ หรือซับซ้อนมากนัก เพราะกลัว ที่กลัวเพราะกลัวตัวเองนะ
กลัวว่าจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นมากที่สุด
กับบางเรื่องที่มันไม่เคยได้ดังใจผัก มันก็คงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญทั่วไป
เพราะโดยปกติคนเรา มีปัญหาแตกต่างกันออกไปอยู่แล้ว
แล้วสำหรับตัวผักเอง ไม่มีถูกหรือผิด ตายตัว ผักไม่สิทธิ์ไปตัดสินให้ใครถูกหรือผิดอยู่แล้ว
เพราะผักเป็นคน และพวกเขาเหล่านั้นก็เป็นคน ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้น ....แต่ก็ยังมีคนบางพวก
ที่ยังชอบกล่าว หรือตัดสินคนให้ผิดอยู่เรื่อย ทำไมละ?
ทำไม คนเราต้องฆ่าคน เพื่อแสดงให้เห็นว่าการฆ่าคนเป็นสิ่งที่ไม่ดี?
ทำไม คนเราต้องมีการกำหนดว่าถูกหรือผิด?
แล้ว อะไร ที่มาวัดมาตรฐานความผิด ว่าจะมากหรือน้อย?
เขาเอาอะไรมาวัดกัน .. ?
มันก็เป็นเพียงแค่บรรทัดฐาน ของคนเราใช่ไหม?
สิ่งที่ผักอยากจะสื่อ ไม่ได้เกี่ยวกะการฆ่าคน หรืออะไรหรอกคะ
เพียงแค่ อยากบอกว่า ...
เรื่องบางเรื่องมันไม่มีถูกหรือผิดตายตัวหรอกนะ!?
ถ้าคุณเลือกที่จะมองแค่ถูกกับผิด
โลกของคุณจะมีแค่สีขาว กับดำ เพียงเท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรมากเลย
ถ้าคุณเลือกที่จะไม่มองว่ามันถูกหรือผิด คุณเลือกที่จะอยู่ในหลายๆ มุม
โลกของคุณจะน่าอยู่ขึ้นเยอะ เพราะจะมีหลากหลายสีสันสำหรับตัวคุณ
ผักไม่เชื่อหรอกคะ ว่าไม่มีใครคนไหนที่จะไม่รู้สึกอะไร
เพราะในความคิดคนเรา ต้องเลือกอย่างใด อย่างหนึ่ง นะ
จริงไหม?
การเลือกที่จะอยู่เฉย ไม่แสดงอะไรออกไป
ใช่ว่า ผักไม่ได้รู้สึก หรืออยากจะทำตัวเป็นแม่พระ ให้อภัยคนที่ผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เปล่าหรอก --- ที่ผักเลือกที่จะนิ่ง เพราะผักไม่คิดว่าใครผิด
แต่ผักจะไม่ยึดติดกับสิ่งเหล่านั้นซะมากกว่า ไม่อยากยึดแค่คำๆ เดียว
ฉะนั้นไม่ต้องมาชี้ทางเลือกให้ผักเดินหรอกนะ ผักรู้ตัวว่าต้องทำยังไง
แม่กับพ่อเคยกล่าวเสมอว่า "แม่กับพ่อปล่อยให้ผักออกบินไปยังโลกภายนอกแล้ว
ถ้าผักเหนื่อยยังไง ผักก็กลับบ้านได้เสมอ" --- ดังนั้น...
ผักเลือกที่จะเดินหน้าต่อ
โดยไม่จำเป็นต้องมานั่งสนใจในอดีต ที่มันเลวร้ายต่อไป
ผักเลือกที่จะอย่กับปัจจุบัน แล้วใช้ชีวิตอย่างเต็มทีดีกว่าตั้งเยอะ
เพราะถ้าอดีตมันเลวร้ายนัก ผักก็ไม่ต้องสนใจเดินไปหามันอีกสิ ในเมื่ออดีตมันเป็นเพียงส่งที่ปิดไปแล้ว
เหมือนกับประตูที่เพิ่งได้ปิดลงไป แล้วไม่สามารถเข้าไปแก้ไขได้อีกก็เท่านั้นเอง
ผักมีทางเลือกให้เดินตั้งเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องเดินทางที่คนส่วนใหญ่เดินกันก็ได้
สำหรับผัก บางปัญหามีไว้ให้แก้ก็จริงอยู่ แต่บางปัญหามันอยู่นอกเหนือการควบคุมของผัก
ผักเองก็เลือกที่จะปล่อยมันไปดีกว่า นะ เพราะคิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เหนื่อยเปล่า
บางครั้งคนเราก็ต้องทำเพื่อความสบายใจของเรามั้งนะ
เพราะเพื่อที่จะมีพลังในการเดินหน้าในชีวิตต่อไป จะมากจะน้อยไม่ว่ากัน
วันนี้มาโหมดซีเรียสแปลกๆ จริงไหมคะ?
แต่ผักก็ยังเป็นผักนะ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรให้ใครยังไง
ผักชอบที่จะฮา เรื่อยๆ ไปวันๆ --- คนส่วนมากจะบอกว่าเหมือนผักไม่รู้สึกอะไรเลย
เปล่าหรอก เรื่องรู้สึกก็รู้สึนะ แต่บางทีมันนอกเหนือการควบคุมเราไง
แบบว่า จะให้ผักไปควบคุมความคิดคนอื่นหรอ? มันไม่แย่ไปหน่อยหรอคะ??
ปล่อยเขาไป อยากจะคิดอะไรยังไง ก็ตามสบายนะ --- เพราะผักไม่ได้สนใจ ก็แค่คนภายนอกนี่น่า
ผักแค่อยากจะบอกว่าตอนนี้ผักยังมีความสุขดี ไม่ไ้ด้เดือดร้อนอะไรยังไง
ความสุขเล็กน้อยๆ ของผักในแต่ละวันมีเยอะจะตายไป สบายใจกว่าเยอะ!
อาจจะมีบางทีเฟลเล็กๆ แต่ความสุขเล็กๆ มันเยอะกว่าไง ก็เลยสบายไป
ชอบที่ตัวเองไม่คิดมากแบบนี้ละ ทำแล้วสบายใจดี เหนื่อยแทนกะคนที่ชอบความวุ่นวายนะ
อะไรก็ไม่รู้ คิดโน่นนี่ ตลอดเวลา ผักเห็นแล้วจะประสาทกิน ฮ่าๆ
ผักไม่ได้จำหรอกนะว่าใครคนไหน หรืออะไรผิดยังไง
เพราะมันไม่ได้ช่วยอะไรเราเลยนี่น่า ก็ในเมื่อไม่อยากขอโทษผัก
ก็ไม่ต้องมาขอโทษตอนนี้หรอก เพราะมันจบไปแล้ว ไม่ได้จำแล้วด้วย
ไม่สิ คงต้องบอกว่าไม่คิดจะจำหรอกนะ เพราะมันคงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับใครหลายๆ คน
เลือกที่จะเดินหน้าเข้าหาความฝันเราต่อดีกว่า!
/me *โค้ง ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์
บางประโยคผักติดใจมาจากหนังสือที่ผักจำไม่ได้อ้ะคะ
แล้วก็ขอกลับมาใช้ธีมเดิม เพราะว่าชอบธีมนี้มากกว่าอ้ะคะ
หรืออาจะเห็นว่าผักมีการเปลี่ยนธีมบลอคเรื่อยๆ ไม่ต้องตกใจไปนะคะ
เพราะว่า วันนี้จะมีการปรับปรุงนิดหน่อย อ้ะนะเจ้ามะฮ่ะ!!
/me โดนตบผั๊วะ!! แล้วก็รีบเผ่นน~ เพราะจบอย่างดื้อๆ เลย
ฝากข้อความถึงน้องเก่ง :
อ๊า ยังไงพี่็รู้น้องเก่งเสมอนะคะ รอทางเอมละน้องเอ๊ยย!!
พี่ว่าราสองคนสื่อสารกันผ่านทางบลอคกะไดอารี่ มากเลยนะ พี่อยากจะเมนต์ให้อยุ่อ้ะคะ
แต่มันเมนต์ไม่ได้ ฮ่าๆ --- ยังไงก็พยายามเข้านะน้องเก่ง
พี่คนนี้เป็นกำลังใจให้เสมอ นะเจ้ามะฮ่ะ (ฮ่าๆ)
บางเรื่องที่ต้องเลือกยังไง ก็เลือกในสิ่งที่น้องอยากเลือกมากที่สุดละกันนะคะ
ฝากข้อความถึงน้องแอนท์ :
ไหงพี่ส่ง sms มันเด้งกลับตลอดเลยอ้ะเสด็จน้อง
พี่เลยส่งไปหาไม่ได้ทั้งวัน เลยอ้ะคะ วันนี้นะ T^T'''
ยังไงก็พยายามต่อไปนะคะ โอ๊ส!! สู้สุดหูรูดนะคะ
ฝากถึงน้องพลอย (Zt.p1oy) :
พี่ไม่ได้เจอน้องพลอยเลยอ้ะน้อ --- ส่วน journal ที่ร้างแล้วละคะ
ไม่ไหว อ้ะคะ เหตุผลที่บอกน้องพลอยไปอ้ะคะ ต้องซอรี่ๆ ด้วยนะเจ้ามะฮ่ะ
พี่คิดถึงน้องพลอยน้า ไม่รุ้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไร
น้องพลอยเอง คงไม่ได้เข้ามาอ่านบลอคพี่มั้ง พี่หวังว่าน้องพลอยคงไม่ลืมพี่นะเจ้ามะฮ่ะ
ส่วนพี่นะไม่ลืมน้องพลอยแน่ๆ นะเจ้ามะฮ่ะ พยายามเข้านะเจ้ามะฮ่ะ!!?
บทความดี แปะให้
เชื่อว่าทุกๆคนต้องเจอกับสถานการณ์หรือเหตุการณ์แบบนี้
อย่างออม ออมเคยถูกขโมยงาน เรารู้สึกว่าเราถูก เขาผิดนะ แต่เขาว่าเขาจะขโมย แล้วออมจะทำไม?
เราก็พูดไม่ได้แฮะ เขามองของเขาว่าเขาถูกแล้ว แต่เรามองว่าผิด คนเรามีมุมมองต่างกัน เราตัดสินถูกผิดใครไม่ได้
ประโยคหลังของพี่ผักดีมากฮะ~
"เข้าหาความฝันเราต่อดีกว่า!"
ออมและทุกคอมเมนต์เป็นกำลังให้พี่เสมอค่ะ
#1 By 'ออม' เองงับ on 2008-05-06 22:18